Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Το Αλώνισμα στο Χωριό


Αλωνιστική Μηχανή της δεκετίας 1950


Το Αλώνισμα

Στον παλαιό δρόμο προς του Μόρφου από το σπίτι του Αυτόματου και μέχρι το Παλαιό Δημοτικό Σχολείο, δεξιά και αριστερά του δρόμου μέχρι εκεί που είναι το σπίτι του Άδωνη του Τρόκκου η περιοχή ήταν όλη αλώνια, τα οποία τους καλοκαιρινούς μήνες  είχαν την τιμητική τους. Αλώνια υπήρχαν επίσης στην βόρεια πλευρά του χωριού εκεί που βρισκόταν το νέο Συνεργατικό Παντοπωλείο.
Ήταν όλα γεμάτα από θημωνιές σιταριού ή κριθαριού, ή κουκιές,  ή φασολιές τις οποίες αρχικά αλώνιζαν με την δουκάνη την οποίαν και τραβούσαν  δυο ζώα, συνήθως βόδια. Ο γεωργός άπλωνε τα δεμάτια από σιτάρι ή κριθάρι, τις φασολιές ή τις κουκιές στο αλώνι και τα ζώα ώρες ολόκληρες και ο άνδρας ή η γυναίκα να κάθονταν  υπομονετικά πάνω στη δουκάνη  και έκαναν γύρους πάνω στις θημωνιές μέχρι να λιώσουν τα δεμάτια και να γίνουν άχυρα. Κάθε τόσο ο γεωργός σταματούσε και ανακάτευε τα λιωμένα δεμάτια με το δικράνι.
Όταν τέλειωνε το αλώνισμα και οι δεμάτια γινόντουσαν άχυρα, τότε άρχιζε το ανέμισμα. Οι ανεμιστάδες με τα δικράνια ή τα ξύλινα φτυάρια πέταγαν ψηλά τα αλεσμένα άχυρα και με την βοήθεια του αέρα ξεχώριζαν τα άχυρα που το σιτάρι.  Οι ανεμιστάδες δεν πληρωνόντουσαν το έκαναν χάρη φιλίας με τον ιδιοκτήτη γεωργό.  
Οι γριούλες γυρνούσαν από τα αλώνια και μάζευαν καλές και μακριές ποκαλάμες για να μπλέξουν τους πολύχρωμους τσέστους (πανέρια). Και κάθε απόγευμα έβλεπες τις γριές να ραντίζουν τα στενά τους και να κάθονται παρέες- παρέες να μπλέκουν τους τσέστους, ή να κάνουν με το αδράχτι την κλωστή από λινάρι ή μαλλί για να υφάνουν τα υφάσματα.
Αρχές της  δεκαετίας του 1950, παρουσιάστηκαν οι αλωνιστικές μηχανές. Αυτές οι μηχανές ήταν η κακοδαιμονία των νοικοκυρών όταν φυσούσε λίβας ένα σύννεφο σκόνης από άχυρα ταξίδευε πάνω από το χωριό κατά τη διάρκεια που δούλευαν οι αλωνιστικές μηχανές. Εκτός της σκόνης έκαναν και ένα δαιμονιώδη θόρυβο που ήταν αδύνατο να μιλήσουν δυο άνθρωποι άν ήταν κοντά σε αυτές τις μηχανές.

Η διαδικασία αυτή έπρεπε να τελειώσει το συντομότερο, γιατί άλλος γεωργός περίμενε στη σειρά για να χρησιμοποιήσει το αλώνι.
Τα βράδια έπρεπε όλη αυτή η παραγωγή  να προστατευτεί από τους κλέφτες και για 2-3 βράδια έπρεπε ο καθένας να  προστατέψει το βιός του με το να κοιμάται στο αλώνι παρέα με το σιτάρι Έτσι ολοκληρώνεται η επίπονη διαδικασία του αλωνισμού.
Στο τέλος όλη αυτή η παραγωγή συγκεντρωνόταν σε 2-3 σπίτια μεγάλα, που αποτελούνταν από μεγάλα δίχωρα δωμάτια και από εκεί την όλη παραγωγή την έπαιρνε η Αγγλική κυβέρνηση σε εξευτελιστικές τιμές. Η Αγγλική κυβέρνηση έπαιρνε και τα δεκατικά, που ήταν ανάλογα με την παραγωγή του γεωργού. Απαγορευόταν αυστηρά η πώληση του σιταριού ή του κριθαριού σε ιδιώτες για λόγους εκμετάλλευσης. 
Τα άχυρα τα κουβαλούσαν στον αχυρώνα του σπιτιού για να τρων τα ζώα, τούς χειμερινούς μήνες. 



Μετά το 1953 εμφανίστηκαν τα Κομπάιν. Όμως συνέχιζε η δουκάνη να χρησιμοποιείται για το αλώνισμα των φασολιών, των κουκιών κτλ και μετά το 1953.



Υ.Γ
Σε χωριά της Αρκαδίας στη Ελλάδα με την προσπάθεια των τοπικών συλλόγων και των τοπικών αρχών προσπαθούν να αναβιώσουν το αλώνισμα σαν μια ιδιαίτερη δραστηριότητα για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Έχουν καθιερώσει 2-3 μέρες του Αυγούστου "το παραδοσιακό αλώνισμα" και οι γιορτή αυτή συνοδεύεται με φαγοπότι, χορό και τραγούδι. Πάνω στο πέτρινο αλώνι απλώνονται τα δεμάτια και σκορπίζονται σε όλο το χώρο του αλωνιού. Το αλώνισμα γίνεται με δύο άλογα ή δύο μουλάρια.
<script>var _wau = _wau || []; _wau.push(["tab", "nafdeod13mqb", "kcz", "left-middle"]);(function() { var s=document.createElement("script"); s.async=true; s.src="http://widgets.amung.us/tab.js";document.getElementsByTagName("head")[0].appendChild(s);})();</script>

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου